Obrączki.

Moja prababcia Marianna przez wiele lat pracowała w USA, gdzie wzbogaciła się na prowadzeniu domu właścicielom sklepów Walmart w stanie Iowa. Kiedy postanowiła powrócić do Polski nie miała możliwości, aby przewieźć pieniądze przez granicę, więc niemal wszystko co miała zamieniła na biżuterię. Wiadomo... dolar to tylko papier, a złoto wszędzie jest złotem.

Na moje 3 urodziny babcia obdarowała mnie ( a raczej moich rodziców) grubą obrączką z żółtego złota z życzeniem, aby było to złoto, z którego w przyszłości zostaną wykonane moje obrączki ślubne. Minęło 19 lat i obrączka zamieniła się w dwie ślubne, które 10 września włożymy sobie na serdeczne palce.

Biżuteria została wykonane ręcznie na wzór obrączek moich rodziców. Prosty wzór, bez żadnych grawerów, żłobień i kamieni. Proste i klasyczne. 

Obrączki wykonał Krzysztof Wójcik z Pracowni Złotniczej przy ul. Mickiewicza 105 (obok Ryneczku Pogodno) w Szczecinie.

Protokół przedślubny.

Stało się! Teraz to już prawie nie ma odwrotu. W miniony weekend wybraliśmy się z narzeczonym do biura parafialnego kościoła, w którym weźmiemy ślub, a raczej na wieki zostaniemy połączeni sakramentem małżeństwa w obliczu Boga...

Klika dni wcześniej mój narzeczony zadzwonił, aby umówić się z księdzem na spisanie protokołu. W większych parafiach lepiej to zrobić, bo może nie być proboszcza i nie będzie komu protokołu podpisać. My trafiliśmy na księdza, który zastępuje proboszcza. Przyjechaliśmy chwilkę spóźnieni i od razu wiedzieliśmy, że mamy do czynienia z księdzem z krwi i kości, który dość poważnie (ale i rozważnie!) podchodzi do swojej roli. 

Zdecydowaliśmy się na ślub kościelny nie dla pięknej sukni z 3 metrowym trenem, nie dla marszu Mendelsona, nie dla sztucznych wzruszeń i echa płaczu w kościelnych wnętrzach. Podchodzimy do tego jak to mistycznego momentu. Chcemy nadać temu wydarzeniu czegoś więcej niż tylko wymiar cywilnoprawny. Jak większość młodych par nie spełniamy kryteriów katolickiego narzeczeństwa. 

Przy spisywaniu protokołu należy mieć przygotowanych kilka dokumentów: dowody osobiste narzeczonych, trzy zaświadczenia stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa, dane świadków (nazwisko, data urodzenia, adres), świadectwo chrztu z poświadczeniem o przyjęciu sakramentu bierzmowania oraz zaświadczenie o naukach przedślubnych. My musieliśmy mieć tzw. licencję. Załatwiliśmy ją w parafii narzeczonego. Taka licencja pozwala pobrać się innej parafii. 

Po tym jak ksiądz wypełnił wszystkie niezbędne rubryczki w protokole przedmałżeńskim urządził nam 'quiz'. Najpierw na pytania odpowiadałam ja, później mój narzeczony. Warto wcześniej przedyskutować kwestie, które będą poruszane podczas spisywania takiego protokołu. Pytania nie są zaskakujące i dotyczą głównie życia katolickiego, chęci wychowania dzieci w wierze, przeciwwskazań fizycznych i psychicznych do zawarcia związku małżeńskiego, spokrewnienia i spowinowacenia.

Ksiądz oczywiście był niepocieszony, gdy powiedzieliśmy, że mieszkamy w jednym mieszkaniu, ba! w jednym pokoju. Powiedzieliśmy mu po prostu, że czynsze w Berlinie są za drogie i mieszkamy pod jednym dachem. Jakoś to przełknął. Nie wyobrażam sobie, żeby kłamać w takiej prozaicznej sprawie. Księża chyba wiedzą, że większość młodych par mieszka razem. Poza tym całkiem sporo ma dzieci. I co wtedy? Śmieszne jest trochę te przestarzałe podejście do sprawy. Uważam, że jesteśmy bardzo dobrą parą i dla wielu moglibyśmy być przykładem jak dobrze i godnie żyć w związku. Ale to przecież nie ma znaczenia, bo mieszkamy razem...

Na do widzenia dostaliśmy zapowiedzi, które musimy dostarczyć do naszych parafii. W sumie to aż trzy! Moja rodzinna we wsi Dołuje, rodzinna parafia narzeczonego w centrum Szczecina oraz kościół Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie. Po dwóch tygodniach takie zapowiedzi się odbiera i zawozi z powrotem do kościoła, w którym bierzemy ślub.

Sukienka ślubna.

Sukienka ślubna (bo ciężko ją nazwać suknią) sięga do kolan, jest wcięta w talii i odsłania całe ramiona, ma dość głęboki dekolt na plecach. Typowy krój ołówkowy. Została uszyta z tafty inteligentnej w kolorze śmietankowym, który ja lubię nazywać naturalną bielą.

Przede mną już tylko jedna przymiarka: na kilka dni przed ślubem, kiedy suknia będzie już pozaszywana, zwężona i zostaną do niej doszyte małe niespodzianki. Przyznam, że miałam niemały problem z tzw. górą, czyli bolerkiem, marynarką czy czym tam jeszcze... Zdecydowałam się na etolę ze sztucznego futra, które imituje białego lisa. Ma posłużyć tylko na czas ślubu, na weselu atmosfera będzie zbyt gorąca, żeby siedzieć pod futrem!

Sukienka została uszyta w Pracowni Ślubnej w Pilchowie (prawie Szczecin) według mojego projektu. Za sukienkę zapłaciłam ok. 1000 zł wraz z etolą. W cenie mógłby być też welon, ale dziewica ze mnie już żadna... Zarówno mama jak i świadkowa zostały zamurowane efektem końcowym. Ja też... bo nie spodziewałam się, że taka klasyczna sukienka może robić tak ogromne wrażenie. Materiał, z którego została uszyta świetnie się układa na ciele.

Co tu dużo mówić. Trzeba to samemu zobaczyć:

 

Przygotowanie dokumentów do protokołu ślubnego.

Wraz z narzeczonym wybraliśmy się na półtora dnia do Szczecina, aby spróbować pozałatwiać około ślubne sprawy. Kościół, w którym się pobieramy nie jest parafią żadnego z nas. Postanowiliśmy, że licencję załatwimy w parafii narzeczonego. Wg teorii, gdzie diabeł nie może tam babę pośle postanowiliśmy, że proboszczowi nie wypada odmówić niczego kobiecie w sile wieku. Moja przyszła teściowa (tak, jak przewidzieliśmy) wszystko załatwiła. Pani z biura parafialnego wyciągnęła zaświadczenie o chrzcie i bierzmowaniu mojego narzeczonego, moje dane podała teściowa i wszystko gotowe.

Moi rodzice dostali zadanie, aby zdobyć mój akt chrztu i zaświadczenie o bierzmowaniu. W tym wypadku też wszystko poszło zgodnie z planem. Mama kiedy oddawała mi dokument zapytała czy nie popełniła jakiegoś faux pas, nie płacąc nic wikariuszowi. (?) Teściowa za licencję zapłaciła 50 zł. I jak tu odpowiedzieć mojej mamie? Pewnie powinna wyciągnąć portfela jakiś banknot "co łaska"...

W niedziele po mszy akademickiej udało nam się przekonać scholę z Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa, aby zaśpiewała na naszym ślubie. Na szczęście, większość osób z tego zespołu jest ze Szczecina, więc okres wakacyjny nie będzie problemem. Przyznam, że zawsze mi się słabo robiło jak słyszałam organistów, którzy z wielkiej klawiatury organów potrafią wybrać 3, no może 4 klawisze i fałszując śpiewają psalmy, których nikt nie rozumie. Sanktuarium, w którym odbędzie się nasz ślub nie należy do najurodziwszych, więc uroku doda na pewno piękny śpiew scholi.

W poniedziałek zerwaliśmy się po 6 rano, żeby na 7.30 być przed drzwiami Urzędu Stanu Cywilnego. Po 15 minutach oczekiwania dostaliśmy zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa (takie zaświadczenie jest ważne tylko 3 miesiące i otrzymujemy je aż w 3 kopiach). Na początku musieliśmy podpisać oświadczenie, że nie pozostajemy w innych związkach małżeńskich i nie jesteśmy ze sobą spokrewnieni. Przy tej okazji decydujemy, jakie nazwisko będziemy nosić po ślubie i jakie nazwisko otrzymają dzieci zrodzone z tego związku.

Jesteśmy już więc mniej więcej gotowi, aby stawić się do podpisania protokołu przedślubnego, do którego potrzebujemy:
dowody osobiste

świadectwa chrztu z zaświadczeniem o przyjęciu sakramentu bierzmowania

zaświadczenie o ukończeniu nauk przedmałżeńskich

dane dwóch świadków małżeństwa (imię, nazwisko, nr dowodu i adres zameldowania)

zgoda na przgotowanie do małżeństwa i pobłogosławienie związku małżeńskiego od ks. proboszcza parafii zamieszkania narzeczonego lub narzeczonej (czyli tzw. licencja lub półślubek)

dokumenty z USC, upoważniające do zawarcia związku małżeńskiego ze skutkami cywilno-prawnymi

Emigracyjnych problemów ciąg dalszy.

Wraz z narzeczonym w marcu skończyliśmy nauki przedmałżeńskie. Na ostatnim spotkaniu proboszcz wytłumaczył nam jak wyglądają wszystkie formalności przed zawarciem ślubu. Sprowadziło się to do tego, że na 3 miesiące przed wyznaczoną datą mamy się stawić w kościele Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie i oni wszystko pomogą nam załatwić.

Wczoraj wsiedliśmy w U-Bahna i udaliśmy się do dzielnicy Neukölln, gdzie znajduje się konkatedra wojskowa, obecna siedziba Misji. Miejsce jest urokliwe, położone wśród zieleni i pięknych kamienic w stylu secesyjnym.

W biurze parafialnym panował niemały rozgardiasz, jakaś pani prasowała sutanny, inna wywieszała mokre pranie na suszarkę, jeszcze inne krzątając się po zakrystii zaprosiły nas do biura. Pomiędzy jednym a drugim dzwoniącym telefonem szybko wyjaśniliśmy naszą sytuację. I co? I nic... okazało się, że dużo szybciej będzie nam załatwić wszystko przez polskie parafie, a Polska Misja Katolicka nie bardzo jest nam w stanie pomóc w organizacji dokumentów. Przynajmniej się dowiedzieliśmy, jakie dokumenty są niezbędne do ślubu kościelnego lub konkordatowego.

Tzw. protokół przedślubny spisujemy na 3 miesiące przed ślubem. Robimy to albo w parafii narzeczonego albo w parafii narzeczonej, a najlepiej w parafii w której bierzemy ślub. Aby spisać taki protokół są nam potrzebne:
1. dowód osobisty

2. metryka chrztu wraz ze wzmianką, że jesteśmy bierzmowani (taką metrykę otrzymamy w naszej parafii "matce", czyli tam, gdzie byliśmy ochrzczeni

3. zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego o braku jakichkolwiek okoliczności, które mogą wykluczyć zawarcie sakramentu małżeństw.

W kościele, w którym spisaliśmy protokół dostajemy jego potwierdzenie i jedziemy z nim do naszej obecnej parafii (w naszym wypadku do Berlina) lub do parafii, w której bierzemy ślub (zależnie od tego, gdzie go spisaliśmy) i prosimy księdza o wywiedzenie tzw. zapowiedzi.

Teraz powstaje pytanie: ile za to wszystko trzeba będzie zapłacić? Za wyciągnięcie metryk, za spisanie protokołu przedślubnego, za "danie na zapowiedzi" w kościele, w którym bierzemy ślub i w naszych parafiach, za sam ślub no i za organistę?

Może ktoś się orientuje i mi doradzi...